पदर गडचा थरार

पदरगड(कलावंतिणीचा महाल)
उंची-६१० मी(२००२ फ़ूट)
जवळचे गाव-खांडस

भीमाशंकर ल़ा कोकणातुन दोन वाटा आहेत.एक आहे गणेश घाट आणि दूसरी शिडी घाट.त्यापैकी गणेश घाटाने जायच्या रस्त्यावर पदरगडाकडे जायची वाट आहे.जीतू आणि वैभव आधीच pilot trek करून आलेले असल्यामुळे रस्ता माहित झाला होता.खांडस ल़ा पशुवैद्यकीय दवाखान्याच्या आवारात गाड्या park केल्या.रोहित मिलिंद अगोदरच येउन पोहोचले होते.आमचा पहिला पड़ाव होता गणेश मंदिर जे २ किमी वर होते.सकाळच्या वेळी खांडस गावातून जायचा आनंद काही वेगळाच होता.साधारण १ १.१५ तासाच्या चालीनंतर आम्ही गणपती मंदिरात पोहोचलो।
गणपती मंदिर छोटेसे आणि कौलारू आहे.मंदिराच्या आवारात बसून इडली चा नाश्ता केला.आणि पुढे पदरगडाच्या वाटेला लागलो।
साधारण ४५ मिनिटांच्या नंतरच्या प्रवासात एक माळरान लागले आणि आम्ही दुसऱ्या पडावाशी पोहोचलो.तो पड़ाव आहे एक विहीर.भीमाशंकर किंवा पदरगडाच्या trek मध्ये ही विहिरच पाण्याचा source आहे.पोटं आणि बाटल्या पाण्याने भरून घेतल्या.येथून पदरगडाकडे जायचा मार्ग वर जंगलात चढतो.हा टप्पा घसारायुक्त,छोट्या कातळ टप्प्यांचा आणि रोमांचक आहे.साधारण १ तासाच्या चढणीनंतर आम्ही चिमणीत पोहोचलो.हे पदर गडाचे वैशिष्ट्य म्हणावे लागेल.२ माणसे जेमतेम उभी राहू शकतील इतकीच ती जागा आहे.दोन्ही हात आणि पाय यांचा वापर करून वर चढलो.आणि तेथून पदर चा rock patch येतो.patch आहे छोटासाच पण मजा येते चढताना.patch संपला की थोडासा घसारायुक्त मार्ग लागतो आणि आपण पदरगडावर पोहोचतो.वर पोहोचल्यावर एक छोटीशी गुहा लागते.त्या गुहेत विसावा घेतला आणि जेवण सुद्धा.या गुहेशेजारून वर चढायला पायरया आहेत.त्या चढून गेल्यावर आपण पदर गडाच्या पहिल्या भिंतिशी पोहोचतो.या भिंतीच्या डावीकडून पलिकडे गेल्यावर आपण दुसऱ्या भिंतिशी पोहोचतो.या भिंतीच्या पायथ्याशी कडेकडेने exposed route ने आपण मोठ्या गुहेत पोहोचतो.या गुहेतून शिडी वाट,भीमाशंकर चे नागफणी टोक असे विहंगम दृश्य दिसते.

Once upon A time in Dombivali

कुम्पणावरून उडी मारली आणि मी "प्रभात पार्क" मध्ये प्रवेशकर्ता झालो.उडी मारली तीच मुळी सीमेंट आणि वाळूत.पक्याच्या दारावरची बेल वाजवली तेव्हा शेजारच्या मद्राशिणीकडे "घरफोड़ी" चालू होती.नितिनने(पक्याचा लहान भाऊ) दरवाजा उघडला आणि आत पाय ठेवताक्षणीच अवेळी "entry" घेतल्याची जाणीव.....छे छे.....पक्की खात्रीच माला झाली.आत शिरतो तोच माझ्या उजव्या हाताला आणि सोफ्याच्या डाव्या हाताला "सोना" बसली होती.माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकुन परत ती आपल्या मांडीवर तान्ह्या पोराप्रमाणे घेतलेल्या कागदाच्या बाडावर "रे"घोटायला लागली."सोना" म्हणजे सोनाली.पक्या झुनझुनवाला सोडून MCC मध्ये आला त्या....हो हो त्या दरम्यानच बहुतेक सोनाली च "सोना" झालं असणार! मग पक्याने माझी ओळख तिला पटवून द्यायचा प्रयत्न केला.तो ही कसा तर "अग हाँ.......ह्याला तू ओळखलं असशिलच चेहेरयावरून" आता ओळख अशी का करून द्यायची?नीट सांगायचं की हा अमुक अमुक.त्या १० मिनिटांच्या कालावधीत आम्ही चौघानी बऱ्याच प्रकारचे आव आणण्याचा प्रयत्न केला.त्यात "सोना" न बोलून शहाणी ठरली.मी तिला काहीतरी विचारायचे म्हणून "चित्र बित्र काढत्येस की काय? " असा निरर्थक आणि त्या वेळेला "doesn't required" असा प्रश्न केला.तिने माला तोंडातल्या तोंडात पुटपुटत काहीतरी उत्तर दिले.ते मला समजले आहे असा मी चेहेऱ्यावर भाव आणला.पक्या तिला एकसारखा "ऐ तू आत जा ना" असं का आर्जवत होता हे मात्र उलगडल नाही.मग पक्याने गाण्यांची एक लिस्ट दिली आणि "मी ह्यातल कुठलही गाऊ शकतो" अस उगाचच सांगीतल.मग मीही त्याची परतफेड म्हणून हारमोनियम वर उगाचच सुर काढले।
"सोना पक्या के घर में??" या पक्यारणाच ...ohhh sorry.....प्रकरणाच गूढ़ उकलत "कबाब में हड्डी" न बनता,खोळंबायचं असून सुद्धा नाइलाजास्तव मी आणि नितिन घराबाहेर पडलो आणि रवीच्या रस्त्याला आणि नादाला लागलो.

सत्यघटनेवर आधारित.........इमारती व माणसे यांची नवे बदलली आहेत..........:)

कास पठार,सज्जनगड,ठोसेघर

१८-१९ सप्टेम्बर २०१०

नुकताच गणपतीचा सीझन संपला होता.त्यामुळे विश्रांतीची गरज होती.म्हणून कास ल़ा जायच मनात असूनसुद्धा टाळत होतो.शुक्रवारी नोटीस बोर्डवर नाव पाहिली.त्यात एक नाव होत "मैत्रेयी".लगेच निर्णय घेतला "जायच".मालकाना तस सांगीतल आणि तयारीला सुरुवात केली.२ दिवसांची ट्रिप.त्याला आवश्यक कपडे आणि इतर सामान गोळा कल.आल्याच्या वड्या,आवळे घेतले.सेल चार्ज करायचे होते.पूर्ण दिवस तयारीत गेला.मला ट्रेक च्या आदल्या दिवशी झोप लगत नाही.सर्व रात्र न पाहिलेल्या कास पठाराच स्वप्न बघत काढली.

कातळधार चा धबधबा

१८ जुलै २०१०
२/३ दिवस पावसाचं नाव नाही.धबधबा कोरडा असला तर?उगाच भीती.पण ठरवलं जायचं.१३ जण जमले.९ जण Qualis मधून.२ जण इंद्रायणी ने आणि १ बाइक वरून आणि अभिजित.८ वाजता लोनावला इथे एकत्र जमलो.आणि पुढे निघालो.
कुणे गावाशी आलो.गाड़ी पार्क केली.तिथेच इडलिचा नाश्ता केला आणि पुढे निघालो.राजमाची ल़ा जो रास्ता जातो तय रस्त्यावर एके ठिकाणी एक रस्ता खाली उल्हास vally त उतरतो.या पॉइंट पासून पूर्ण उतारच उतार.फ़क्त उतरत जायचे.वाटेत फ़क्त जंगल आणि जंगल.हे जंगल फसवं आहे.अनेक ठिकाणी रस्ता भरकटू शकतो.वाटेत ठिकठिकाणी मार्गदर्शक दगड ठेवले आहेत.त्यांच्या आधारे २ तासात आपण कातळधार ला पोहोचतो.धबधबा बारीक च होता.त्यामुळे अगदी खालपर्यन्त जाता आले.सगळ्यानी मनसोक्त पोहुन घेतले.तिथेच एका कड्यात निसर्गनिर्मित घळ आहेत.तिथे sandwitch चा आस्वाद घेतला आणि परतीला निघालो.

आजोबा ट्रेक

सह्यपर्वताच्या माथ्यावर-कुशीत आणि पायथ्याशी अनेक स्थळं अशी आहेत की,त्यांच्याशी धार्मिक कथा गुम्फलेल्या आहेत आणि आदिवासी मानवाने त्या गाभारयातल्या देवतांप्रमाणे श्रद्धेने जपलेल्या आहेत.आजोबा पर्वताचा परिसर असाच आहे.रामयणातील उत्तरकांडाचा विषय याच्याशी निगडित आहे.आजोबा म्हणजे रामराजाचा आजोबा-वाल्मीकि ऋषी.यांचा आश्रम येथे होता आणि सीता लव-कुशाना घेउन येथे राहिली होती,अशी कथा सांगतात.नगर आणि ठाणे जिल्ह्याच्या सीमेवर शहापुर तालुक्यातील वाल्मीकि आश्रम पोटाशी असलेला आजोबा पर्वत डोंगरमार्गासाठी उत्कृष्ट आहेच,पण सोप्या चढाईमुळे सामान्य पर्यटकांनाही आवाक्यात आहे.आजोबा पर्वताची उंची १३७५ मीटर आहे.वल्मिकिचे देउळ मराठ्मोळं कौलारू,आसपासच्या निसर्गाशी तादात्म्य पावणारं असच आहे.देवळात वाल्मीकि समाधिचा चौथरा आहे.बाहेर यज्ञवेदी आहे.सीतेच्या दुसरया वनवासात ती येथे राहिली.कातळकड्यात सीतेचा पाळणा
अशी जागा आहे।
दिनांक २७.६.२०१०
आदल्या रात्रि "स्मिता पाटिल नावाचा प्रवास" कार्यक्रम बघून आलो होतो.रात्रीच स्पेन आणि चिली ची मैच बघितली.दुसरया दिवशी आजोबा वर स्वारी.पण झोप लागायच नाव नाही.६ वाजता शांतिप्रियाला आणायला गेलो.शांतिप्रिया आली डुलत डुलत कुत्रे वाचवत वाचवत.आल्यावर म्हणते कशी "अय्या!wind cheater राहिल." म्हटल "जा.घेउन ये लवकर" तिला सोडल स्टेशनवर.तोच आला भानुप्रियाचा मेसेज "waiting for train.no train running" असा मेसेज करतात की वाटत ट्रेन चा स्ट्राइक आहे की काय.मग लगेच दूसरा मेसेज."got the train at 5.50..... reaching in 20 min" हा हा हा!!! It makes me crazy and amuses me as well.घरी आलो.माझ्या बैग घेतल्या आणि खाली आलो.म्हटल काहीतरी विसरतोय.camera.....परत वर गेलो.camera घेउन निघालो.स्टेशन वर भानु,superman आणि शांति उभ्या.मी पण जाउन तिथे उभा राहिलो.qualis ची वाट बघत.१५ मिनिटानी जितुचा फोन "गाडी पंक्चर.आणि टायर चे नट उघडता येत नाहीयेत।" बोम्बला......मग superman ला म्हटल "काका तुम्ही निघालात तरी चालेल " ते गेले निघून.मी,भानु,शांति आडोशाला उभे राहिलो.या दोघी घुसल्या बाजूला उभ्या असलेल्या एका ड्रायव्हर विरहित रिक्षात.काही वेळाने धृति आली.more पासून चालत चालत.मग आम्ही ठरवल की more लाच जाउया.मग विचारल रिक्शा वाल्याना.कोण म्हणाल २० कोण ६ रु सीट.मग चढलो बस मधे.आणि टिकिट झाल २० रुपयेच.हा हा हा!!!!!असो.मग पोहोचलो एकदाचे.तिकडे सीन मजेशीर होता.अभिजित गाडीखाली.घोल्या नट उघडायच्या spanner वर उभा.बाकी सगळे footpath वर पडीक.जीतू गायब.किस्सा असा होता की हे सगळे गेला अर्धा तास जो प्रयत्न करत होते तो नट उघडायचा नसून जास्तच tight करायचा होता.गम्मत आहे की नाही.असो.अथक प्रयत्नानंतर एकदाचे बसलो गाडी मधे.भानु शांति तेवढ्यात pattis घेउन आल्या.किती गोड मुली ह्या.असो.१२ जणांचा आमचा ग्रुप.१० जण क्वालिस मधून आणि दोघे बाइकवरून.डोळखांबपर्यंत आम्ही क्वालिस ने पोहोचलो.तिथून पुढे साकुर्लिपर्यंत गेलो.डोळ्खांबला आम्ही न थांबल्यामुळे मागुन येणारया बाइक वाल्याना वाटले आम्ही रस्ता चुकलो आणि ते परत मागे फिरले.आम्ही साकुर्ली जंक्शन ल़ा वाट बघत थांबलो.शेवटी एकदाचा फ़ोन लागला जितुला आणि सगळे परत एकत्र झालो.पायथ्याच्या गावात नाश्ता केला आणि आजोबा कड़े कूच केलं.पावसाचं नाव नव्हतं.काही मिनिटात प्रचंड हीट जाणवायला लागली.विचित्र गरम होत होतं.उन भाजून काढतय असं वाटत होतं.सगळ्यांचा पोंगा झाला होता.१ १/२ तासांच्या चढाईनन्तर एके ठिकाणी सीतामाई च्या पाळण्याचा कड़ा आणि आजोबा दिसायला लागला.जाताना मधे मोठे पठार लागले.पठारावर काही फोटो काढून पुढे सरकलो.साधारण १/२ तासाने वाल्मीकि आश्रमात पोहोचलो.परिसर अत्यंत रम्य.वडाचं झाड़.त्याच्या शेजारची कौलारू धर्मशाला.वाल्मीकि आश्रम.सगळंच सुन्दर.थोडावेळ थाम्बुन पारंब्यांवर झोक्याचा आनंद घेतला.मग निघालो सीतेच्या पाळण्याकडे.अजुन पावसाचं नाव नव्हतं.तिथे जायचा रस्ता एक घळीतून आणि जंगलातून.तासभराच्या खडया चढ़ाईत दमछाक झाली.मग मात्र जे दृश्य बघितले त्याने डोळ्यांचे पारणे फिटले.अजस्त्र ड़ोंगरांची रांग.मधून दिसणारे सुळके.एका धबधब्याची छोटीशी सफ़ेद धार.आणि सावल्यांचा खेळ.अप्रतिम दृश्य डोळ्यात टिपून घेतलं.कारण camera मधे काहीतरी लोचा झाला.सीतामाई च्या पाळण्याचा कड़ा आणि आजोबा यांच्या मधल्या "V" मधे पोहोचलो.आणि लागला तो १० १५ फुटांचा rockpatch.एव्हाना पाउस धो धो कोसळायला सुरुवात झाली होती.rock patch चढायला काही आधारच नव्हता.गंजलेली मोडकी शिडी.सगळ बुळबुळीत झालं होतं.आणि पलिकडे पूर्ण exposure.नाद सोडून दिला आणि परतीला लागलो.१ तासाच्या जोरदार पावसामुळे धबधबा तयार झाला होता.त्यात मनसोक्त भिजलो.उतरताना समोरच्या डोंगररांगेतल्या छोट्या धबधब्यांचे मोठ्यात रूपांतर झाले होते.४ वाजले परत आश्रमात यायला.प्रचंड भूक लागली होती.बकाबक खाल्ल आणि परतीच्या मार्गाला लागलो.

माझी कोकण वारी

स्थळ: मुंबई-गोवा महामार्ग क्रमांक १७ ,वेळ : सकाळी ७............रस्ता आता चाकाखालचा झाला आहे.अजुन बरच जायच आहे.चहा घ्यायलाच हवा.तरतरी येईल.पनवेल-पेण-नागोठाणे-माणगाव-महाड-चिपळूण आणि मग गुहागर.रस्ता,ट्रक,एसटी साथ देत राहतात.

पारसिक चा किल्ला

मुम्ब्रा जवळचा पारसिकचा डोंगर बरेच दिवस चढायचं मनात होतं.पण योग यावा लागतो म्हणतात ना तसा तो जुळून आला.एप्रिल महिन्यात छोटा ट्रेक करायचं ठरलं.पहाटे निघून दुपारी घरी परत येता येइल असा.त्या दृष्टीने पारसिक उत्तम ट्रेक आहे.पहाटे ५.३० ल़ा निघून सगळी टीम मुम्ब्र्याला एकत्र जमली आणि ट्रेक चा श्रीगणेशा केला.सर्वप्रथम मुम्ब्रादेविचे दर्शन घेतले.मुम्ब्रा शहराचं दर्शन पहाटे प्रथमच घेत होतो.एका बाजूला धुक्यात हरवलेली उल्हास नदीची खाड़ी,दूर दिसणारे दिवा शहर,खाली वाहता रस्ता मुम्ब्रा बायपास आणि वरून बघता जमीन दिसणार नाही असे दाटीवटीचे मुम्ब्रा शहर....सगळे रम्य.सूर्योदय होता होता चढाईला सुरुवात केली.मुम्ब्रा कडून पारसिक चा डोंगर चढायचा मार्ग आहे एका घळीतून .मुम्ब्रादेवी देवळाच्या पायऱया उतरून थोड़े ख़ाली उतरले की उजव्या हाताच्या दुसरया घळीतून वर जाण्याचा मार्ग आहे.हा मार्ग हड्सरच्या नळीच्या वाटेची आठवण करून देतो.दोन डोंगरांच्या मधे अडकलेल्या दगडांच्या कधी खालून कधी वरुन कधी लोकांच्या पायाचा खान्द्यांचा शिडिसरखा वापर करत वर पोहोचलो.वर पोहोचल्यावर उजव्या बाजुच्या डोंगरावर चढ़ाई केली.मुम्ब्रादेवी देवळाच्या बाजूला एक कातळभिंत आहे.गिर्यारोहक ही भिंत चढून ज्या ठिकाणी पोहोचतात तिथे एक झेंडा त्यानी विजयाचं प्रतिक म्हणून लावला आहे.त्या ठिकाणी पोहोचलो.या ठिकाणची ऊंची २०० मीटर म्हणजे ६०० फूट आहे.६०० फुटावरुन दिसणारे मुम्ब्रा शहर अणि परिसर अवर्णनीय.तिथे थोडावेळ थाम्बुन खाली उतरून पारसिक पिनॅकल च्या दिशेने कूच केले.थोडं जंगल थोड़ी मोकळी जगा अशा वाटेने हसत खिदळत रस्ता कधी संपला ते कळलच नाही आणि आम्ही एका महादेवाच्या देवळापाशी आलो.देवळाला भिंती नाहीत.नुकतेच कोणीतरी पूजा करून फुल वाहून गेलं होतं.तिथे थोडा वेळ थाम्बुन खालच्या अंगाला असलेल्या दुसरया एका घरापाशी आलो.इथे कोणीतरी रहात असावं.या घराच्या खालच्या बाजूला एक विहीर आहे.विहिरीतून पाणी काढायला दोरी आणि बादली आणली होती पण विहीर बरीच खोल असल्यामुळे दोरीला ओढ़णी बांधली आणि काम झालं.थंडगार पाणी तोंडावर मारून ताजेतवाने झालो आणि बरोबर आणलेल्या टोस्ट सँडविच आणि ताकावर ताव मारला.आता थोड़ी विश्रांति हवी होतीच त्यामुळे एका झाडाच्या सावलीत निद्राधीन झालो.थोड़े ताजेतवाने झाल्यावर उतरण्यासाठी कूच केले.पारसिक च्या पठारावरून कळव्यात उतरायला सोपा रस्ता आहे.पुढच्या वेळी त्या रस्त्याने उतरायचं नक्की केलं.थोड्या अंतरावर एक मारुतीची मूर्ति असलेली घुमटी लागली.त्याच्या पलिकडील बाजुस पारसिक बोगद्याच्या कलवा बाजूचे कलवा आणि ठाणे शहराचे दृश्य डोळ्यात साठवत पुढे झालो.पारसिक पिनॅकल च्या सोंडेवरुन मुम्ब्रा बायपास रोडवर उतरता येते.हा रस्ता थ्रिलिंग आहे.तो सावधानतेने पार करत एका कबरिपशी रोडवर उतरलो.