Friday, March 25, 2011

पदर गडचा थरार

पदरगड(कलावंतिणीचा महाल)
उंची-६१० मी(२००२ फ़ूट)
जवळचे गाव-खांडस

भीमाशंकर ल़ा कोकणातुन दोन वाटा आहेत.एक आहे गणेश घाट आणि दूसरी शिडी घाट.त्यापैकी गणेश घाटाने जायच्या रस्त्यावर पदरगडाकडे जायची वाट आहे.जीतू आणि वैभव आधीच pilot trek करून आलेले असल्यामुळे रस्ता माहित झाला होता.खांडस ल़ा पशुवैद्यकीय दवाखान्याच्या आवारात गाड्या park केल्या.रोहित मिलिंद अगोदरच येउन पोहोचले होते.आमचा पहिला पड़ाव होता गणेश मंदिर जे २ किमी वर होते.सकाळच्या वेळी खांडस गावातून जायचा आनंद काही वेगळाच होता.साधारण १ १.१५ तासाच्या चालीनंतर आम्ही गणपती मंदिरात पोहोचलो।
गणपती मंदिर छोटेसे आणि कौलारू आहे.मंदिराच्या आवारात बसून इडली चा नाश्ता केला.आणि पुढे पदरगडाच्या वाटेला लागलो।
साधारण ४५ मिनिटांच्या नंतरच्या प्रवासात एक माळरान लागले आणि आम्ही दुसऱ्या पडावाशी पोहोचलो.तो पड़ाव आहे एक विहीर.भीमाशंकर किंवा पदरगडाच्या trek मध्ये ही विहिरच पाण्याचा source आहे.पोटं आणि बाटल्या पाण्याने भरून घेतल्या.येथून पदरगडाकडे जायचा मार्ग वर जंगलात चढतो.हा टप्पा घसारायुक्त,छोट्या कातळ टप्प्यांचा आणि रोमांच आहे.साधारण १ तासाच्या चढणीनंतर आम्ही चिमणीत पोहोचलो.हे पदर गडाचे वैशिष्ट्य म्हणावे लागेल.२ माणसे जेमतेम उभी राहू शकती इतकीच ती जागा आहे.दोन्ही हात आणि पाय यांचा वापर करून वर चढलो.आणि तेथून पदर चा rock patch येतो.patch आहे छोटासाच पण मजा येते चढताना.patch संपला की थोडासा घसारायुक्त मार्ग लागतो आणि आपण पदरगडावर पोहोचतो.वर पोहोचल्यावर एक छोटीशी गुहा लागते.त्या गुहेत विसावा घेतला आणि जेवण सुद्धा.या गुहेशेजारून वर चढायला पायरया आहेत.त्या चढू गेल्यावर आपण पदर गडाच्या पहिल्या भिंतिशी पोहोचतो.या भिंतीच्या डावीकडून पलिकडे गेल्यावर आपण दुसऱ्या भिंतिशी पोहोचतो.या भिंतीच्या पायथ्याशी कडेकडेने exposed route ने आपण मोठ्या गुहेत पोहोचतो.या गुहेतून शिडी वाट,भीमाशंकर चे नागफणी टोक असे विहंगम दृश्य दिसते.

Tuesday, March 15, 2011

Once upon A time in Dombivali

कुम्पणावरून उडी मारली आणि मी "प्रभात पार्क" मध्ये प्रवेशकर्ता झालो.उडी मारली तीच मुळी सीमेंट आणि वाळूत.पक्याच्या दारावरची बेल वाजवली तेव्हा शेजारच्या मद्राशिणीकडे "घरफोड़ी" चालू होती.नितिनने(पक्याचा लहान भाऊ) दरवाजा उघडला आणि आत पाय ठेवताक्षणीच अवेळी "entry" घेतल्याची जाणीव.....छे छे.....पक्की खात्रीच माला झाली.आत शिरतो तोच माझ्या उजव्या हाताला आणि सोफ्याच्या डाव्या हाताला "सोना" बसली होती.माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकुन परत ती आपल्या मांडीवर तान्ह्या पोराप्रमाणे घेतलेल्या कागदाच्या बाडावर "रे"घोटायला लागली."सोना" म्हणजे सोनाली.पक्या झुनझुनवाला सोडून MCC मध्ये आला त्या....हो हो त्या दरम्यानच बहुतेक सोनाली च "सोना" झालं असणार! मग पक्याने माझी ओळख तिला पटवून द्यायचा प्रयत्न केला.तो ही कसा तर "अग हाँ.......ह्याला तू ओळखलं असशिलच चेहेरयावरून" आता ओळख अशी का करून द्यायची?नीट सांगायचं की हा अमुक अमुक.त्या १० मिनिटांच्या कालावधीत आम्ही चौघानी बऱ्याच प्रकारचे आव आणण्याचा प्रयत्न केला.त्यात "सोना" न बोलून शहाणी ठरली.मी तिला काहीतरी विचारायचे म्हणून "चित्र बित्र काढत्येस की काय? " असा निरर्थक आणि त्या वेळेला "doesn't required" असा प्रश्न केला.तिने माला तोंडातल्या तोंडात पुटपुटत काहीतरी उत्तर दिले.ते मला समजले आहे असा मी चेहेऱ्यावर भाव आणला.पक्या तिला एकसारखा "ऐ तू आत जा ना" असं का आर्जवत होता हे मात्र उलगडल नाही.मग पक्याने गाण्यांची एक लिस्ट दिली आणि "मी ह्यातल कुठलही गाऊ शकतो" अस उगाचच सांगीतल.मग मीही त्याची परतफेड म्हणून हारमोनियम वर उगाचच सुर काढले।
"सोना पक्या के घर में??" या पक्यारणाच ...ohhh sorry.....प्रकरणाच गूढ़ उकलत "कबाब में हड्डी" न बनता,खोळंबायचं असून सुद्धा नाइलाजास्तव मी आणि नितिन घराबाहेर पडलो आणि रवीच्या रस्त्याला आणि नादाला लागलो.

सत्यघटनेवर आधारित.........इमारती व माणसे यांची नवे बदलली आहेत..........:)