Once upon A time in Dombivali

कुम्पणावरून उडी मारली आणि मी "प्रभात पार्क" मध्ये प्रवेशकर्ता झालो.उडी मारली तीच मुळी सीमेंट आणि वाळूत.पक्याच्या दारावरची बेल वाजवली तेव्हा शेजारच्या मद्राशिणीकडे "घरफोड़ी" चालू होती.नितिनने(पक्याचा लहान भाऊ) दरवाजा उघडला आणि आत पाय ठेवताक्षणीच अवेळी "entry" घेतल्याची जाणीव.....छे छे.....पक्की खात्रीच माला झाली.आत शिरतो तोच माझ्या उजव्या हाताला आणि सोफ्याच्या डाव्या हाताला "सोना" बसली होती.माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकुन परत ती आपल्या मांडीवर तान्ह्या पोराप्रमाणे घेतलेल्या कागदाच्या बाडावर "रे"घोटायला लागली."सोना" म्हणजे सोनाली.पक्या झुनझुनवाला सोडून MCC मध्ये आला त्या....हो हो त्या दरम्यानच बहुतेक सोनाली च "सोना" झालं असणार! मग पक्याने माझी ओळख तिला पटवून द्यायचा प्रयत्न केला.तो ही कसा तर "अग हाँ.......ह्याला तू ओळखलं असशिलच चेहेरयावरून" आता ओळख अशी का करून द्यायची?नीट सांगायचं की हा अमुक अमुक.त्या १० मिनिटांच्या कालावधीत आम्ही चौघानी बऱ्याच प्रकारचे आव आणण्याचा प्रयत्न केला.त्यात "सोना" न बोलून शहाणी ठरली.मी तिला काहीतरी विचारायचे म्हणून "चित्र बित्र काढत्येस की काय? " असा निरर्थक आणि त्या वेळेला "doesn't required" असा प्रश्न केला.तिने माला तोंडातल्या तोंडात पुटपुटत काहीतरी उत्तर दिले.ते मला समजले आहे असा मी चेहेऱ्यावर भाव आणला.पक्या तिला एकसारखा "ऐ तू आत जा ना" असं का आर्जवत होता हे मात्र उलगडल नाही.मग पक्याने गाण्यांची एक लिस्ट दिली आणि "मी ह्यातल कुठलही गाऊ शकतो" अस उगाचच सांगीतल.मग मीही त्याची परतफेड म्हणून हारमोनियम वर उगाचच सुर काढले।
"सोना पक्या के घर में??" या पक्यारणाच ...ohhh sorry.....प्रकरणाच गूढ़ उकलत "कबाब में हड्डी" न बनता,खोळंबायचं असून सुद्धा नाइलाजास्तव मी आणि नितिन घराबाहेर पडलो आणि रवीच्या रस्त्याला आणि नादाला लागलो.

सत्यघटनेवर आधारित.........इमारती व माणसे यांची नवे बदलली आहेत..........:)